Belki en çok ben mutlu olacaktım, belki en çok, bütün çoklardan daha da çok ben mutlu edecektim seni. Belki sabah uyandığında ilk beni görmenin eşsiz güzelliği için tanrıya teşekkür edecektin ve diğer teşekkürlerinden daha samimi, daha içten olacaktı belki
Teğet geçtiğim onca muhtemel aşkı elimin tersiyle iten ben kalbim birine aitken etrafımda dolanan tüm güzelliklerin farkında olamayacak kadar kör oluyorum.
Dokunmak istemez miydim sanıyorsun azgın dalgaların küçük balıkçı teknelerini ala bora eden dalgalı saçlarına. Görmemem mümkün müydü içindeki o pamuk şeker almak için babasının elini bırakıp karşıdan karşıya sağa sola bakmadan geçmeyi unutan sevimli çocuğu.
Belki zaman, belki insan, belki farkında olmadığımız nedenler senin bana uzak durmanı sağladı. Zaten hayat dediğimiz kaçırdıklarımızın ve değerlendirdiklerimizin toplamı değil midir?
Belki olmayan bir şey var, ben yapardım çünkü ben yaptım yine de yaparım değişmem. Bu dünyada var olan en büyük güzelliğin sevgi olduğunun farkına konuşmaya başlamadan öğrenen ben, her zaman bu yolda yürüyeceğim
Cebimde biriktirdiklerim belki başka zamana kaldı...
Güzel günler seninle olsun, gülüşünden daha güzel olan günler...
Çağatay Akçay
