Karanlık, çok koyu karanlık, uzun zamandır karanlık. Güneş küçük bir delikten odama giriyor bazen. Kimi zaman çaresiz, çoğu zaman belirsiz. Neden ben diye sormaktan vazgeçebildiğim gün gelir belki kim bilir.
Biri konuşur uzaktan her şeyi unutturur o anda. O yokken karanlık, o yokken hüzün. Bana değil tavrı, duruşu. Özel değilim biliyorum, özel olmalıyım demiyorum. Yazarken noktalama işaretlerine dikkat etmediğim gibi hayatta da çoğu şeye dikkat etmedim, edemedim belki de.
Anlıyor beni, hissediyor. Ben sussam da biliyor o beni. Görüyor uzaktan biçimsiz gölgemi. Kaygılardan uzak kalıyorum kimi zaman.
Değişir elbet her şey zamanla. Kötünün sonunu, iyinin sonunu çözemedim ben yıllardır. Karışık aklım, soğuk ellerim. Her şey daha güzel olur belki. Ne de olsa önümüz yaz…
Çağatay Akçay
